Karanlık ve sessizlik! Ne kadar uyumlu bir ikili. Ben de artık onlardan biriyim. Bir süredir nefes alıp vermeyi,konuşmayı bile unuttum. Zamanın sınırsızlığı içinde eriyip gidiyorum. Dört bir tarafım yüksek duvarlarla örülü. Korkuyorum!?. Karanlıktan değil, şu kahrolası sessizlikten korkuyorum...


Bir açık kapı var ardından parlak ışıklar vuran,
Bir de ayaklarıma vurulmuş kalın bir zincir.
Bir de evet bir de umut var,
Ne zamandır ve ne için buradayım, bilmiyorum.
Tek bildiğim ve tek inancım...

O kapısına geleni geri çevirmez. O'nun kapısı umutsuzluk kapısı değildir