:((

dün aksam google arama yaparken kendi blogumuda aramak istedim.sonuc hüsran

35. arama sayfasına geldiğim halde blogumun izine bile rastlamadım :( sonrada pes ettim.

ama olsun ben daha cok yeniyim ve kimse blogumu bilmiyor.hersey zamanla daha güzel olacak diye düşünüyorum.

ee nede olsa umudu kaybetmemek lazım:))

öğretmenler günü

dün öğretmenler günüydü.öncelikle tüm öğretmenlerin öğretmenler günü kutlu olsun.onlar bir insanın hayata açılan kapısını daha 7 yaşındayken kalemle yazı yazmayı,yazdıklarını okumayı öğreterek aralayan yegane insanlardır.hani anne babanın hakkı asla ödenmez derler ya aslında öğretmenlerin hakkıda hiç bizaman ödenmez.onlar öğrencileri gecesini gündüzüne katan,eğitim için şehir köy demeden sadece öğrencileri için kendilerinden fedarkarlık yapan kutsal varlıklardır.

aslında bende bi öğretmenim.ama malesef sartlar suan mesleğimi yapmamı gerektirmediği için yapamıyorum öğretmenlik mesleğini.umarım birgün bende tüm öğretmenlerin yaşadığı sevinci heyecanı yaşarım.

öğretmenler günü öğretmenlik yapamayan bi insan içinde geçerlimidir acaba?gecen sene arkadaslarım soylemislerdi öğretmenler gunun kutlu olsun diye.simdi olmasada nede olsa gelecegın öğretmeni olacagıma inanıyorlardı belki :)

ama bu sene buruk geçti öğretmenler günü.kimse geleceğin bi öğretmeni olacağımı hatırlamadı.üzüldüm aslında.aslında uzulmekte haklı degılım cunku meslegımı yapmıyorum hemde uzuluyorum bu ne perhiz ne lahana turşusu misali:)

yaşadığımız zamandan geriye kalan tek güzel şey;SEVGİ

Tüketmek için bunca acele ettiğiniz takvim yapraklarına onca hızla çevirdiğiniz akreplere yelkovanlara ,içine gönüllü daldığınız o insafsız rutin çarkına şöyle bir uzaktan baktığınızda ne hissediyorsunuz?

"Ne kadarı benim hayatım" diye soruyor musunuz?

Ne Kadarını başkaları yaşamış benim yerime.... Ya da ben başkalarının?.. "Aynadakinin ne kadarı ben'im, ne kadarı oynadıklarım?

Sevgiyi koydum kum saatinin dolu dizgin akıp giden kumlarının her bir zerresine.... Çünkü bir tek sevgi var elimizde; bunca yıldan damıtılıp gelen.. Yine bir tek o kalacak, yaşanacak yıllarından geriye...

Bir tek sevgi olacak bunca telaştan artakalan ötesi yalan......

CAN DÜNDAR

bir nefes mutluluk

bir kelebeğin yaşam süresi ortalama 2 gün-11 ay arasında değişiyor.kelebeklerin yaşam süreleri türlerine göre değişiklik gösterebiliyor

kelebek tırtıl ve pupa evresini başarıyla tamamladıktan sonra kısa süreli yaşamına başlıyor.doğada kısa yaşam süresini olabildiğince özgür ve mutlu doldurmaya çalışıyor.kısa bir sürüngenlik hayatından kurtulmanın mutluluğunu,uçmanın sevincini doğadaki çevresiyle paylaşıyor,çiçekten çiçeğe konarak mutluluğunu fısıldıyor.kısa olan ömrünü olabildiğince mutlu geçirme çabasında...

peki ya biz?

hayatımızın her anını mutlu dolu yaşayabiliryormuyuz?

mutluğumuzu paylaşabiliyormuyuz?

hayatı dolu dolu yaşamak elimizde ama biz insanlar hayatımızın kıymetini bilmiyoruz.oysa yaşam kelebeğin ömrü kadar kısa olmasada çok kısa.bu kısacık yaşama ne kadar cok mutluluk sığdırsakda yine mutlu olunabilecek çok şey var hayatta.

fakat biz insanlar hayatın bize yüklediği sorunlara daha fazla zaman ayırıyoruz.sorunlarla dertleniyoruz ve yaşamın asıl amacı olan mutluluğu vakit ayıramıyoruz...

aslında mutlu olmaya vakit ayrılırmı bilemiyorum.sorunlarımızdan dolayı mutluluğu erteliyoruz desek daha doğru olur.

yaşam süremiz nekadar erteleyebiliyoruz yada uzatabiliyoruz.asla...

mutlulukta böyle bişey.kısa zamanda oluşan ama bize uzun vadede bi güzellik sunan bişey.

insan içtiği bi damla sudan bile mutlu olmasını bilmeli

bir karıncanın yürüyüşünü izlerken bile mutlu olmalı

en önemliside nefes almaktan mutlu olmalı.

çünkü hala güzel ve mutlu bi hayat yaşama şansımız vardır demektir...

mutluluk şükretmektir...

demek ki neymiş :

derdimi dinledim, derdimden iğrendim...

onun derdini gördüm, kendi derdime imrendim....

Ömür Dediğin Üç Gündür,

Dün Geldi Geçti, Yarın Meçhuldür,

O Halde Ömür Dediğin Bir Gündür,

O Da Bugündür...